همرزم شهید خدایی خراط نژاد برایمان روایت می‌کند: «چشم که چرخاندم، «خدایی» را دیدم با قبضه‌ای از آرپی‌جی در دست و کوله‌پشتی مالامال از موشک که سنگینی اش را به دوش می‌کشید. از دیدن چهره آشنای او دلگرم شدم و بی‌درنگ به سمتش دویدم. اما چند قدم مانده به رسیدن، نگاه‌ام به پاهایش گره خورد؛ پا‌هایی که پابرهنه بر خاک جبهه گام برمی‌داشتند. شگفت‌زده، جلوتر رفتم و دیدم بند پوتین‌های خاکی‌اش را گره زده و دور گردنش انداخته است.»