اخبار - گزارش

خیل عظیم عاشقان امام شهیدبا حضور در مصلای تهران، با رهبر شهید خود وداع می کنند. مراسم وداع با پیکر رهبر شهید انقلاب امشب تا نماز صبح ادامه پیدا خواهد کرد.

دوازدهم تیر ۱۳۶۷، یکی از تلخ‌ترین روزهای تاریخ هوانوردی غیرنظامی رقم خورد. هواپیمای مسافربری پرواز ۶۵۵ ایران‌ایر بر فراز خلیج فارس هدف دو موشک شلیک‌شده از ناو آمریکایی وینسنس قرار گرفت.

گاهی رفتن بعضی انسان‌ها، تنها خاموش شدن یک صدا نیست؛ گویی بخشی از حافظه فرهنگی یک سرزمین آرام‌آرام از برابر چشمانمان عبور می‌کند. سیمین‌دخت وحیدی از همان چهره‌هایی بود که نامش تنها با چند دفتر شعر یا چند محفل ادبی شناخته نمی‌شد؛ او بخشی از روایت شعر متعهد ایران و انقلابی بود؛ زنی که شعر را نه برای شهرت، که برای باورهایش سرود و تا واپسین سال‌های عمر، به آنچه ایمان داشت، وفادار ماند.

معلمی که با حقوق ناچیزش برای بچه‌های محروم، کتاب می‌خرید، فوتبالیستی که با مربیگری «پرویزخان دهداری»، در تیم «ایرانا» توپ می‌زد، زندانی سیاسی سلولهای «قصر»، همراه مردم محروم «زابل» و «خوزستان»، دست راست «محمد بروجردی» در کردستان، فاتح «نوسود» و «تکاب» و «شاهین دژ» و «کامیاران»، خورشیدی بود که از شرق تا غرب این کشور، بر همه بارش بخشش‌اش بی دریغ بود... او کسی است که بزرگمردی چون «همت» در وصفش گفته است: «من فرماندهی را از او آموختم.»

سیدی که بعد از صیاد، دومین سپهبد شهید ارتش اسلام و ایران شد، مدال افتخارش این بود که سیدالشهدای ارتشیان باشد و همسفر هجرت و همراه معراج مقتدای شهیدان مقاومت. (امیر اقتدار)، در کنار (امام اقتدار)، آسمانی شد تا پیکری که یک ماه گشتند تا نشانی از آن در مقتل، که همان خانه آقای شهیدمان بود بیابند، سندی باشد بر خدایی و مردمی بودن این ارتش که از ظلمت به نور رسید و صیاد‌ها و کشوری‌ها و بابایی‌ها و فکوری‌ها و لشکری‌ها و موسوی‌ها داد تا همه بدانند این ارتشی است که فرمانده فداکار و عارف و مخلصش در جمع سپاهی‌ها لباس پاسداری تن می‌کند تا نشان دهد هیچ فرقی بین جنودالله و مدافعان حریم حرم ایران نیست.

«او زمینی نبود...آسمانی بود» این جمله را «رامینه پازکی» همسر شهید «جواد پازکی » در توصیف او می گوید و آن را بر سنگ مزار همسر شهیدش نوشته است. مردی که عاشق خانواده بود و در ۹ اسفند ۱۴۰۴ در بیت رهبری در جوار رهبر شهید و معظم انقلاب به آرزوی دیرینه اش رسید. یک پسر هفت ساله به نام«محمد یاسین» از او به یادگار مانده است. 

سازمان هلال احمر با تلاش برای کاهش آلام انسانی و ارائه کمک‌های فوری به آسیب‌دیدگان، نقش مهمی در جامعه ایفا می‌کند. این سازمان با تکیه بر اصول بشردوستی، بی‌طرفی، استقلال و یگانگی، به دنبال ایجاد دنیایی بهتر و امن‌تر برای همه است.

«یک ترس دارم که در رختخواب بمیرم و یک آرزو دارم که به شهادت برسم.» این را ملیحه پهلوانی‌زاده، همسر شهید جاویدالاثر بهمن اسفندیاری به نقل از خود شهید می‌گوید؛ ملوانی که آبان ۱۳۶۳ در قروه همدان متولد شد، سال ۱۳۹۸ با او ازدواج کرد، صاحب یک فرزند پسر به نام سورنا شد و سرانجام در ۱۳ اسفند ۱۴۰۴ در مأموریت بازگشت از رزمایش میلان ۲۰۲۶ که هر دو سال یک‌بار به میزبانی هند با هدف کمک‌های بشردوستانه، نجات کشتی‌ها از دزدان دریایی و با حضور ۷۴ کشور از جمله آمریکا برگزار می‌شود؛ بر اثر اصابت دو اژدر آمریکایی به شهادت رسید و پیکرش در اقیانوس آرام جاویدالاثر ماند. در ادامه، روایت «ملیحه پهلوانی‌زاده» همسر شهید دریادل بهمن اسفندیاری از زندگی مشترک، وداع آخر و لحظات پایانی را می‌خوانید.

اداره کل ورزشی و اردویی بنیاد شهید و امور ایثارگران، در شرایطی که «سومین جنگ تحمیلی» با هجمه ترکیبی علیه حافظه تاریخی انقلاب در جریان است، مجموعه‌ای از برنامه‌های فرهنگی، ورزشی و ایثاری طی شصت روز در سراسر کشور برگزار شد که در آن از بزرگداشت حماسه جنگ رمضان تا اردوهای زیارتی مشهد و مسابقات نوآورانه نظیر کورن هول برای دختران شهدا، تصویری از غیرت زخمی اما شکست‌ناپذیر به نظم نشسته است.

دریا همیشه آرام نبوده است. گاه موج‌هایش فریاد می‌زنند و گاه سکوتش، روایتگر حماسه‌هایی است که بر صفحه‌اش نقش بسته. ۱۳ اسفند ۱۴۰۴ یکی از همان روز‌های خونین تاریخ بود؛ روزی که اقیانوس هند، بی‌آنکه صدای هشداری بشنود، شاهد زخمی مهلک بر پیکر ناوشکن تماماً ایرانی «دنا» شد. زیردریایی آمریکا جنایتکار، قواعد بازی را زیر پا گذاشت و در سکوت مرگبار خود، ۱۰۴ ستاره دریادل را از آسمان ایران ربود و ۲۰ تن دیگر را در دل آب‌های بین‌المللی، جاویدان ساخت. این گزارش، روایت همان جنایت است؛ از آن لحظه که موشک آمد و دریادلان ایران در امواج متلاطم اقیانوس به شهادت رسیدند.