آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۱۵۰۰۴
۰۹:۱۳

۱۴۰۵/۰۱/۱۸

مادر! قید این پسرت را بزن

مادر شهید «محمدحسین رستمیان» نقل می‌کند: «پایش روی پله جلوی در بود. با التماس گفت: مامان! قید این پسرت رو بزن! مادرم چیزی زیر لب گفت و قرآن را جلو آورد. محمدحسین قرآن را بوسید و از در بیرون رفت. باورم نمی‌شد آخرین دیدارمان باشد.»


به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید محمدحسین رستمیان» پنجم فروردین ۱۳۴۵ در روستای تویه‌دروار از توابع شهرستان دامغان دیده به جهان گشود. پدرش غلامحسین و مادرش طیبه نام داشت. تا اول راهنمایی درس خواند. به عنوان پاسدار وظیفه در جبهه حضور یافت. بیست و سوم اسفندماه ۱۳۶۳ در سومار توسط نیرو‌های بعثی بر اثر اصابت گلوله و ترکش به شهادت رسید. پیکر وی را در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپردند.

مادر! قید این پسرت را بزن

با رفتنش آرام گرفتم

چشم دوخته بودم به در حیاط. دلم آرام و قرار نداشت. یک دفعه با صدای ضرباتی که به در می‌خورد ازجا کنده شدم. محمدحسین پشت در بود. از شادی فریادی زدم و او را بوسیدم. اما او ساکت نگاهم کرد، با صورتی خیس از اشک. آرام قدم برداشت و روی پله حیاط نشست. ساکش را روی زمین گذاشت و گفت: «مامان! امروز اعزام نداشتن. ان‌شاءالله فردا می‌ریم!»

با خوشحالی گفتم: «ناهار که نخوردی. برم شامت رو گرم کنم!» زل زد به چشم‌هایم و گفت: «مامان! تو راضی به رفتن من نیستی؟»

بی‌قرارتر از قبل گفتم: «این چه حرفیه!»

با التماس گفت: «از ته دلت راضی باش که برم!» فردا صبح زود با رفتنش آرام گرفتم.

(به نقل از مادر شهید)

طاقت دوری از جبهه را نداشت

کلید که در قفل چرخید، از جا جستم. پدر و مادرم آمده بودند با ساک‌های توی دست‌شان. بعد از سلام و احوال پرسی، سراغ محمدحسین را از من گرفتند. گفتم: «عروسی داداش خوش گذشت؟»

گفتند: «جای تو و محمدحسین خالی بود. هم حضرت معصومه(س) را زیارت کردیم و هم عروسی داشتیم.»

گفتم: «ان‌شاءالله دفعه دیگه با هم می‌ریم!»

باز هم پرسیدند: «محمدحسین کجاست؟»

سکوتم فایده‌ای نداشت. گفتم: «چند روزی صبر کرد، اما طاقتش تموم شد و رفت جبهه!»

(به نقل از برادر شهید)

مهمان نوازی یکی از خصوصیاتش بود

گفتم: «بفرمایین چایی تازه دمه!»

عرق‌چین را از روی سرش برداشت و گفت: «دست‌تون درد نکنه. مزاحم‌تون شدم!»

گفتم: «کسی آدرس خونه ما رو داده؟»

پیرمرد با دستمال، عرق صورتش را خشک کرد و گفت: «من اینجا غریبم. دفعه قبل پسرتون من رو به این خونه آورد و پذیرایی کرد.»

گفتم: «کدوم پسرم؟»

گفت: «محمدحسین. الآن کجاست؟ حالش خوبه؟»

باز هم بغض سنگینی گلوگیرم شد. گفتم: «الآن اون همین جاست! پیش ما!» انگار پیرمرد تازه نگاهش به عکس محمدحسین افتاد که روی طاقچه کنج اتاق نگاه می‌کرد به روی مهمانش. می‌دانستم مهمان‌نوازی هم یکی از خصوصیات محمدحسین بود.

(به نقل از مادر شهید)

باورم نمی‌شد آخرین دیدارمان باشد

محمدحسین توی حیاط ایستاده بود، با لباس رزم توی تنش. چقدر برازنده شده بود با قد و قامتی زیباتر از قبل! مادر با دیدنم نفسی تازه کرد و گفت: «محمدتقی چرا ساکتی؟ تو یه چیزی بگو.»

جلوتر رفتم و گفتم: «محمدحسین! مگه بابا قبل از رفتن بهت نگفت صبر کن تا برگردم؟»

گفت: «بابا می‌خواد به وظیفه خودش عمل کنه. من هم به وظیفه خودم!»

پایش روی پله جلوی در بود. با التماس گفت: «مامان! قید این پسرت رو بزن!» مادرم چیزی زیر لب گفت و قرآن را جلو آورد. محمدحسین قرآن را بوسید و از در بیرون رفت. باورم نمی‌شد آخرین دیدارمان باشد.

(به نقل از برادر شهید)

انتهای متن/


گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه