«بار اولش نبود که می گفت:« دوست دارم وقتی مادرم میاد جنازه ام رو ببینه، احساس کنه خوابم! مادرم طاقت نداره پیکر منو زخم و زیلی  و لت و پارببینه! می دونم طاقتش طاق میشه اگه بدن تیکه تیکه شده ام رو بذارن جلوش! تاب نمیاره! طاقت نداره! خیلی تو فکر مادرمم احمد! من دوس دارم طوری شهید بشم که مادرم وقتی میاد تو غسالخونه منو ببینه، بگه : پسرم انگار خوابه!» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش«حاج احمد آل کجباف» در نوید شاهد بخوانید.

«حسین از شدت علاقه­ ی مسعود به حاج صادق خبر داشت، بدون این­که از قبل چیزی به مسعود بگوید، رفت اهواز و حاج صادق را با خودش عیادت مسعود آورد. قیافه ­ی مسعود با دیدن حاج صادق دیدنی بود. انگار می­ خواست بال در بیاورد. به اندازه­ای خوشحال شده بود که نزدیک بود از فرط خوشحالی بزند زیر گریه! و این عیادت کننده ی ویژه ای برای حسین بود...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش«علیرضا مجدی نسب» در نوید شاهد بخوانید

«سرانجام پس از ده روز آزاد شدیم و فهمیدیم که شهید فرخی راد با وجود این، باز کلاس درس را تعطیل نکرده و به کار خود ادامه می داد. به سبب برپایی کلاس درس و آشنا کردن اسیران با ظلم حکومت عراق، فرخی را از اتاق ما به اتاق دیگری بردند. او هم مجبور شد، کلاس درس ما را در نیمه های شب تشکیل دهد. با این که می دانست عراقی ها در اتاق ها جاسوس گذاشته اند و از تشکیل کلاس دوباره آگاه خواهند شد...»در ادامه خاطرات این شهید والامقام را از زبان همرزمانش در اسارت در نوید شاهد بخوانید.

«در نهایت یکی از کشاورزان گفت: «حقیقتا ما بیل زدن را فراموش کرده ایم و تنبل شده ایم...»در این موقع بود که شهید بزرگوار صورت خود را به طرف زنان کرد و خیلی کوبنده آنها را مورد خطاب قرار داد و گفت: «من از شما می خواهم که شوهرانتان را به کشاورزی تشویق کنید و اگر قبول نکردند شما بیل به دست گیرید تا غیرت آنها به جوش بیاید.»» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش «فریدون توکلیان» در نوید شاهد بخوانید.

«خمپاره دقیقاً در آغوش احمد نشسته بود و احمد تکه تکه شده بود. یک لحظه برگشتم و کنار دستم را نگاه کردم. کوله آرپی جی ها بود که حالا داشت شعله می کشید. چند قدمی فاصله گرفتم. گلوله های آرپی جی توی کوله یکی یکی منفجر شدند و جهنم آنجا را جهنم تر کردند و اگر تکه پاره هایی هم از پیکر  احمد باقی مانده بود، دیگر با گرد و غبار و خاک های گرم منطقه یکی شد و احمد اربا اربا شد...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش«حاج سعید نوایی» در نوید شاهد بخوانید.

«شهید حبیب مقدم جوانترین شهید منطقه کرناسیان و محله سبط الشیخ انصاری و رودبند و مسجد حاج صوفی است. اگر در شهرمان دزفول جوانتر از حبیب داریم من نمی دانم. حبیب وقتی در عملیان رمضان مفقود شد چهارده سال و چهار ماه سن داشت. از نکات عجیب زندگی حبیب این است که دقیقا پس از چهارده سال و چهار ماه جنازه حبیب را پیدا کردند و آوردند...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوستش «مهران موحد»در نوید شاهد بخوانید.

«صبح های جمعه همیشه شانه به شانه ی حاج حبیب، به بهشت علی می‌رفتم تا در کنار مزار خالی عبدالرحیم کمی آرامش بگیرم. صدای کسی را شنیدم که گفت: «حسنی به مکتب نمی‌رفت، وقتی می‌رفت جمعه می‌رفت.» دلم بدجوری شکست. آنگونه که همان شب پسرم در خواب خودش را به من نشان داد و گفت: «ناراحت نشو مادر! تو هر وقت بیایی من هستم...» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان مادرش در نوید شاهد بخوانید.

«سید علی برادر بزرگتر و مسئول مخابرات تیپ یک لشکر ۷ ولی عصر (عج) بود. کنارش بودیم که خبر شهادت سید عزیز را یواشکی به ما گفتند. سعی کردیم تا او خبر دار نشود. شب سختی بود. از علاقه شدید بین دو برادر مطلع بودیم. صبح آن روز که سید عزیز برای خداحافظی پیش ما آمده بود، لحظه بی تکرار و زیبای وداع دو برادر را به چشم دیده بودیم. یک جورهایی انگار در آن لحظه هردوشان می دانستند که این آخرین وداع است و سید عزیز شهید می شود…»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش در نوید شاهد بخوانید.

«گفت: «بعد از شش ماه برای گرفتن حقوقم به اداره آمدم» من که معنای خنده هایش را نمی فهمیدم با عجله گفتم: «خوب چی شد؟ پرداخت شد؟» او بازهم خندید گفت: «نه! به من گفتن برو مدرک بیاور تو معلم این اداره نیستی کسی اینجا تو را نمی شناسد...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوستش در نوید شاهد بخوانید.

«۱۹ ساله بود که چهارم تیرماه ۱۳۶۷ در پدافندی جزیره مجنون گم شد. روزی که رفت و دیگر برنگشت، خواهرش کاسه آب را گرفت که بریزد پشت سرش. کاسه را از دستش گرفت و گفت: «من برگشتنی نیستم!»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان پدرش در نوید شاهد بخوانید.