«شوق عجيب و فراوانی به مطالعه داشت. كليددار كتابخانه مسجد صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشريف بود و هرگاه فرصتی می‌يافت به مطالعه رو می آورد. كتاب؛ یاور، مونس و همدم خلوت او بود و گاهی تا پاسی از شب و گاه تا اذان صبح مشغول مطالعه بود....»در ادامه خاطرات حبیب وکیلی را از زبان دوستش در نوید شاهد بخوانید.

«عظيم هم بدجوری تركش خورده و شهيد شده بود. يكی از بچه ها هم زخمی شده بود. آن روز عراق پاتك خود را انجام داد. يك تأسف كه ميخوردم اين بود كه حميد نماند تا از بالای خاكريز جواب آنها را بدهد و آتش دلش را فرو نشاند...»در ادامه خاطرات شهید حمید کیانی از زبان شهید محمود دوستانی در نوید شاهد بخوانید.

«ناگهان با عصبانیت گفت: «میدانستم همیشه به فکر خودت هستی. اما شرط ما این نبود!» خیلی ناراحت شده بود. به او گفتم: «حالا موقع بحث کردن نیست، برو!» طبق عادتی که داشت در آخرین لحظه برگشت و گفت: «امیدوارم که نه عراق پاتک کند و نه تو تیراندازی کنی...» در ادامه خاطرات شهید حمید کیانی از زبان شهید محمود دوستانی در نوید شاهد بخوانید.

«گفت: میخوام برم جبهه! ولی مادر و پدر اجازه نمیدن و برگه ی من رو امضا نمی کنند. مـــن هم خواستم خوشحالش کنم،گفتم: خب من برات امضا میزنم! خیلی خوشحال شد یه دفعه از جاش پرید و برگه را از توی جیب شلوارش در آورد وگفت: بیا امضا بزن!...»در ادامه خاطرات عبدالعلی عیدی فراش از زبان برادرش در نوید شاهد بخوانید.

«وقتی به سمت ساحل دشمن می رفتم، يك قطعه‌ای بود كه قبلاً خودمان پاكسازی كرده بوديم، در برگشت، آن را گم كرديم اما حميد كيانی مثل يك شير ايستاده بود. صدايش كردم. او با صدای رسا و بلند فرياد زد: «محمود! چه شده؟» گفتم: «بچه ها را آورده ام. يكی از بچه ها بيايد و سيم خاردارها را ببرد» او خودش در حالی كه سيم بُر در دستش بود، از سر خط آمد و مقداری از سيم خاردارها را بريد و راه را باز كرد....»در ادامه خاطرات شهید حمید کیانی از زبان شهید محمود دوستانی در نوید شاهد بخوانید.

«صبح های جمعه، مراسم دعای ندبه برپا بود و اگر كسی ديگر دعا را می خواند، حميد ناراحت می شد. او می گفت: «من بايد دعای ندبه را بخوانم و اگر كسی قسمتی از دعا را از من بگيرد، ناراحت ميشوم. من بايد همه اش را بخوانم...»در ادامه خاطرات شهید حمید کیانی از زبان شهید محمود دوستانی در نوید شاهد بخوانید.

«نقیب دستور داد با دستبند دست چپم را از بالای گردن و دست راستم را از پشت کمر به هم ببندند. درد شدیدی در دست ها و کل وجودم پیچید. مرا انداختند توی سلول و نقیب دستور داد که تا صبح همینطور نگه ام دارند. درد مچ های دستم بدجوری عذابم می داد اما لذت نمازی را که با آن وضعیت و درآن شب خواندم هیچگاه از یاد نمی برم...»در ادامه خاطره آزاده و جانباز «حاج حمید اکبرنیا» از آسایشگاه موصل را در نوید شاهد بخوانید.

«قبل از اذان صبح از خواب بيدار شدم. دوباره قامت رشيد حميد را در حال نماز و نيايش ديدم و خجالت‏ زده شدم؛ با آن حالتی كه واقعاً خاص خودش بود. او در حالی كه اوركت خود را بر دوش داشت و كلاهش را روی سر گذاشته بود، نماز شب ميخواند. بچه ها هم بيدار شدند و همه به پیروی از شهید حمید به نماز ایستادیم...»در ادامه خاطرات شهید حمید کیانی از زبان شهید محمود دوستانی در نوید شاهد بخوانید.

«مانور را، به هر قيمتی بود، انجام داديم و بحمد ا… خوب اجرا شد. دسته شهيد حميد كيانی، بدون اطلاع ديگران، خط شكن و اول شناخته شد و همت و ثبات قدم و استواری او باعث شد كه كسی جز او را اول قرار ندهيم. خودش هم بارها گفته بود: «محمود! نكند من نفر دوم نيروهای خط شكن باشم. اگر خودت جلوی من باشی، باش، ولی كس ديگری جلوتر از من نباشد...»در ادامه خاطرات شهید حمید کیانی از زبان شهید محمود دوستانی در نوید شاهد بخوانید.

«یک شب یه سرباز عراقی در حال کشیک بود و مدام به آسايشگاه نزدیک می‌شد و ما نمی‌توانستیم عزاداری کنیم، دو تا از بچه‌ها خودشان را به مریضی زدند و حسابی سرباز عراقی سرگرم آن دو نفر شد و ما نیز با خیال راحت به عزاداری خود ادامه دادیم.» در ادامه خاطره آزاده و جانباز «احمد علی‌نژاد» از عزاداری اسرا در ایام محرم را در نوید شاهد بخوانید.