نوید شاهد: دكتر چمران رهسپار لبنان مي‏شود تا پایگاه چریکی تاسیس کند. او به كمك امام موسي‏صدر، سازمان «امل» را پي‏ريزي نموده كه در برابر توطئه‏ ها ، با تكيه بر ايمان به خدا و با اسلحه شهادت، خط راستين اسلام انقلابي را پياده مي‏كند و علي‏ گونه در معركه‏ هاي مرگ و حيات به آغوش گرداب خطر فرو مي‏رود و از قلب بيروت سوخته و خراب تا قله‏ هاي بلند كوه‏ هاي جبل‏ عامل و در مرزهاي فلسطين اشغال شده از خود قهرماني‏ ها به يادگار گذاشته است.

نوید شاهد: صبح روز 31 خردادماه 1360، شهید چمران در شرایطی که در غم بهترین دوستان و یارانش، از جمله شهید رستمی می‏سوخت، با چهره ‏ای ساکت و آرام ، از همه دوستان و هم‏رزمانش خداحافظی کرد و به جبهه دهلاویه رفت. پس از مدتی نبرد در خط مقدم جبهه، ترکش خمپاره دشمن به پشت سر دکتر چمران اصابت کرد و یکی از سرداران رشید اسلام و از ارزشمندترین یاران امام، از دیار ما رخت بربست و ایران و لبنان و همه مردم آزاده دنیا را در غم خود فرو برد.

نوید شاهد: يادش به خير آن زمان كه در جمع دوستان و يارانت همانند شمعي ميسوختي و روشنايي ميدادي .صد افسوس، آن زمان كه بودي نشناختيمت و اكنون نيز هم ....

نویدشاهد: آخرین دست نوشته ی شهید: ای پاهای من در این لحظات آخر عمر، آبروی مرا حفظ کنید. شما سال‌های دراز به من خدمت کرده‌اید، از شما می‌خواهم ‌در این آخرین لحظه نیز وظیفه‌ خود را به بهترین وجه ادا کنید. ای پاهای من، سریع و توانا باشید. ای دست‌های من قوی و دقیق باشید. ای چشمان من تیزبین و هشیار باشید. ای قلب من، این لحظات آخرین را تحمل کن...

نوید شاهد: سخن گفتن از شهيد دكتر مصطفي چمران، اين مرد عمل و نه مرد سخن، اين نمونه كامل هجرت، جهاد و شهادت، اين شاگرد مكتب علي(ع)، اين مالك ‏اشتر جنوب لبنان و حمزه كربلاي خوزستان، سخت و دشوار است. چرا كه حتي نمي‏توان يكي از ابعاد وجودي او را آنگونه كه هست، توصيف كرد و نبايست انتظار داشت كه بتوانيم تصوير كاملي در اين مختصر از او ترسيم نمائيم، كه مردان و رهروان راه علي(ع) و حسين(ع) را با اين كلمات مادي و معيارهاي خاكي نمي‏شود توصيف نمود و سنجيد.

نوید شاهد: اسم چمران معروف تر از خودش بود. وقتی عکسش رسید دست اسرائیلی ها ، با خودشان فکر کردند « این همان یارو خبر نگاره نیست که می آمد از اردوگاه ما گزارش بگیرد؟ » آن ها هم برای سرش جایزه گذاشتند.

نوید شاهد: سال‌ها از آرام گرفتن چمران مي گذرد . روزهاي تكاپو و از پشت صخره اي پشت صخره ديگرپريدن و پناه گرفتن ، و روزهاي جنگ هاي سرنوشت ساز پايان يافته اند و اكنون در اين روزگار به ظاهر آرام «غاده چمران» با لحني شكسته داستاني روايت مي كند، «داستان يك نسيم كه از آسمان روح آمد و در گوشش كلمه عشق گفت و رفت به سوي كلمه بي نهايت.»

نوید شاهد: 28 بهمن 1357- اى مادر هنگامى‏ كه فرودگاه تهران را ترك مى‏ گفتم تو حاضر شدى و هنگام خداحافظى گفتى ?اى مصطفى، من تو را بزرگ كردم، با جان و شيره خود تو را پرورش دادم و اكنون كه مى‏ روى از تو هيچ نمى‏خواهم و هيچ انتظارى از تو ندارم، فقط يك وصيت مى‏ کنم و آن اين‏كه خداى بزرگ را فراموش نكنى

نوید شاهد: نوامبر 1972 - اى آتش مرا درياب، مرا درياب كه در آتشى دائمى مى‏ سوزم، صبرم به پايان رسيده، دل پردردم ديگر طاقت ندارد، با اشك به‏ خود سكون مى‏ بخشم، ولى ديدگانم نيز ديگر رمقى ندارند. خدايا به تو پناه مى‏ برم. مهر خود را آن‏چنان در دلم جايگزين كن كه جايى ديگر براى عشق ديگران نماند. سراپاى وجودم را آن‏چنان مسخّر اراده خود كن كه به ديگرى نيانديشم و محلى از اعراب براى اعمال ديگر نماند.

نوید شاهد: شهادت انسان‏ ساز سردار پرافتخار اسلام، و مجاهد بيدار و متعهد راه تعالي و پيوستن به ملاء اعلي، دكتر مصطفي چمران را به پيشگاه ولي‏عصر ارواحنا فداه تسليت و تبريك عرض مي‏ کنم. تسليت از آن رو، كه ملت شهيدپرور ما سربازي را از دست داد، كه در جبهه‏ هاي نبرد با باطل، چه در لبنان و چه در ايران، حماسه مي‏ آفريد