دوست شهید «حسن روحی» می‌گوید: شهید روحی فکر می‌کردند اگر امدادگر باشند نمی‌توانند به عملیات بروند و در راه خدا جهاد کنند به همین خاطر به من گفتند: من این جا می‌مانم تا مدت امدادگری‌ام تمام شود و اسلحه به دست بگیرم و در عملیات شرکت کنم و به من توصیه کرد که وقتی به خانه رفتی بگو که او کمی دیرتر می‌آید.

مادر شهید «علی اکبر اسلامی بلده» می‌گوید: شهید وقتی هنوز به دنیا نیامده بود و در رحم من جای داشت بسیار صبور بود وقتی به دنیا آمد هم همین طور بود گاهی از صبوری اش رنج می‌بردم و موجب شگفتی من بود هنگامی که درون گهواره گریه‌های خفیفی می‌کرد گهواره اش به خودی خود تکان می‌خورد.

برادر شهید «علی باقرزاده» می‌گوید: عشق و علاقه‌ی خاصی به ائمه اطهار و امام خمینی داشت و هر وقت در مراسم نام امام خمینی را می‌شنید، چشمانش غرق در اشک می‌شد.

خواهر شهید «مصطفی اصغرنژاد» می‌گوید: ایشان خیلی خوش رفتار و مهربان بود و همیشه لبخند به لب داشتند و با همه همسایه‌ها دوست بودند و وقتی ایشان شهید شدند و ایشان را آوردند حس کردم لبخند به لب دارد این را نگفتم تا این که کسی که ایشان را غسل و کفن کرده بود می‌گفت تا حالا ندیده بودم کسی با حالت خنده از دنیا برود و این شهید از شهادتش خوشحال بود و می‌خندید.

برادرشهید «قاسم علی جان ناری کناری» می‌گوید: اوقاتش را در باشگاه کشتی و فوتبال می‌گذراند. در انتخاب دوست همیشه به ما سفارش می‌کرد و می‌گفت دوستی که انتخاب می‌کنی از لحاظ اخلاقی، رفتاری با شخصیت و اهل معنویات باشد.

خواهر شهید «علی اصغر رستم زاده گنجی» می‌گوید: روزی لباس بسیجی خود را آورد و من برای او اندازه کردم و از او پرسیدم کی به جبهه می‌روی؟ گفت: نمی‌دانم همین روز‌ها. گفتم کی می‌آیی؟ گفت یا می‌آیم یا مرا می‌آورند.

همسر شهید «علیرضا بلباسی» می‌گوید: ما برای رسیدن به خالق هستی مانند خمیری هستیم که آن را در داخل تنور می‌گذارند و خمیر باید تحمل آتش بسیار داغ و حرارت خیلی زیاد را داشته باشد. تا تبدیل به نان شود. من و تو نیز باید مانند آن خمیر در داخل آتش‌داغ روزگار پخته شویم و ثمره این سختی‌ها باید همچون عسل نزد ما شیرین بیاید.

خواهر شهید «غلامرضا خرده مینا» می‌گوید: او همیشه در سخت شرایط و مراحل زندگی یار و غمخوار ما بوده است وهمیشه به من در خصوص حفظ حجاب و رعایت تقوا سفارش می‌کرد.

پدر شهید «ولی محسنی» می‌گوید: پسرم همیشه به من میگفت: مادر من! کاری می‌کنی به یاد خدا باش با صلوات کارهایت را شروع کن و خدا را به یاد بیاور.» من که در سرزمین مشغول وجین کردن بودم می‌آمد با من حال و احوال می‌کرد و می‌گفت «مادر من! الان که مشغول کار هستی دستت کار می‌کند، دهانت باید ذکر خدا را بگوید.»

خواهر «حسن بناری» می‌گوید: برادرم، چون در رشته مهندسی راه و ساختمان درس خواند تونل زیرزمینی برای حفاظت از سربازان می‌ساخت، به فاصله دو سنگر به تنهایی و شبانه وقتی همه سربازان خواب بودند البته به گفته فرمانده اش. روزی سربازان شنیدند که از داخل سنگر صدایی می‌آید فکر کردند عراقی‌ها از راه زیر زمین به آن‌ها رسیدند.