همسر شهید «عباسعلی کبیری بالاجاده» نقل می‌کند: من شهید شدم تو ناراحت نباش، تو زینب وار باش، هیچگاه گریه نکن ما گریه نداریم، ما نزد خدا می‌رویم، شهیدان نزد خدا می‌روند، فرزندمان را بزرگ کن و به او یاد بده که راه مرا ادامه دهد.

شهید «عباسعلی کبیری بالاجاده» در بخشی از وصیتنامه خود می‌نویسد: پدر جان! ما با این بدن ضعیف و ایمان کم به هَل مِن ناصر یَنصُرُنی حسین سرور شهید لبیک و برای مبارزه با کفار بعثی به این سرزمین خون شهادت هجرت کرده تا با خون ناقابل خود بتوانیم اسلام را از شر کفار نجات بخشیده و حکومت اسلامی را در عراق پیاده کنیم.

وی جزء یاران باوفای امام بوده که در تمامی راهپیمایی‌ها و تظاهرات شهر تهران شرکت جسته و حتی چند بار تا لحظه شهادت پیش رفته بود، اما خداوند نخواسته بود که وی در آن مقطع به شهادت برسد.

صبح چهارم خرداد ماه ۱۳۶۷، که شبش را در کنار یاران خود با خوشحالی به پایان رسانده بود و حامل نامه‌های آنها برای رساندن به خانواده‌هایشان بود، به صورت ناگهانی مورد حمله‌ی دشمن قرار گرفت و با همان وضعیت که هیچ سلاحی همراه نداشت، به اسارت در آمد.

رضا برادر شهید آزاده «علی اصغر رضایی» نقل می‌کند: شهید علی اصغر در جواب مادرم گفت: مادر جان ناراحت نباش، من با «لبیک یا حسین» به زیارت کربلا می‌روم و شما هم پشت سر من به زیارت می‌آیید.

نقاشی دیجیتال و شعری از کودک شهیده زهرا برزگر که به همراه مادرش، دکتر مرضیه عسکری در حملات اسرائیل شهید شدند، منتشر می شود.

مادر شهید از اینکه پسرش دائما در جبهه باشد ناراحت و نگران بود، اما شهید می‌گفت: تا امام خمینی (ره) و این جنگ هست، من هم در جبهه هستم و امام را تنها نمی‌گذارم.

او همیشه دوست داشت یک بسیجی باشد تا بتواند به حضرت امام خمینی (ره) خدمت کرده و جانش را فدای رهبر انقلاب نماید.

مادرش به او گفت: برادرت در جبهه است، تو کوچک هستی، نرو و درست را ادامه بده، او گفت: برادرم اگر هست برای خودش است، من برای خودم. مادر غصه نخور، ناراحت نباش. من برای این که شما راحت باشید می‌روم، برای امام حسین (ع) و حضرت ابوالفضل (ع) می‌روم.

غلامرضا نوملی همرزم شهید «سیدعباس حسینی اوزینه» نقل می‌کند: سید عباس شب‌ها از سنگر بیرون می‌رفت، نماز شب می‌خواند و خیلی با دعا و مناجات مأنوس بود، برای همین ما او را شهید زنده صدا می‌کردیم، و او در جواب ما می‌گفت: بادمجان بم آفت ندارد، من کجا و شهادت کجا!