شهید «جوانمرد غلامی»، فرزند محی‌الدین و از اهالی روستای هانه‌گرمله پاوه بود که در سال ۱۳۵۹، هنگام بازگشت از مسجد، به دست عناصر مسلح حزب دموکرات مورد اصابت گلوله قرار گرفت و پس از انتقال به سلیمانیه عراق، به شهادت رسید.

شهید «الهه پاتو»، خردسال کرمانشاهی، در سن کودکی و بر اثر حمله هوایی دشمن، به جمع شهدای انقلاب پیوست و مزارش در باغ فردوس کرمانشاه یادگاری از ایثار و شجاعت اوست.

شهید «عبداله فیض جانی»، دانش‌آموز کرمانشاهی و از دوستداران امام خمینی (ره)، در سن کم با پیروی از آرمان‌های امام، علیه رژیم طاغوت قیام کرد و در ۶ آبان ۱۳۵۷ به فیض شهادت نائل آمد.

شهید «سیاوش کوه شکاف»، راننده تاکسی اهل کرمانشاه، در جریان تظاهرات مردمی علیه رژیم پهلوی در ششم آبان ۱۳۵۷ دستگیر و به شهادت رسید. روح بلند او، نمادی از ایستادگی مردم در برابر ظلم و ستم است.

نامه شهید «وحید یدالهی» از جبهه، سرشار از آرامش، ایمان و دلتنگی است. او در میان روز‌های پرالتهاب جنگ، با نگاهی مطمئن و قلبی سرشار از محبت، از حال خود برای خانواده‌اش نوشت و در پایان، با جمله‌ای صمیمی و ساده نوشت: «با عشق و دلتنگی، کوچک شما – وحید.»

شهید «فریدون یزدانی»، بسیجی مؤمن و دلاور اهل روستای گرم‌آب از توابع کرمانشاه، در وصیت‌نامه‌اش با بیانی سرشار از ایمان و بینش دینی، ملت را به هوشیاری فراخواند و از آنان خواست مانند مردم کوفه امام خویش را تنها نگذارند و همواره یاور صادق ولایت باشند.

شهید «منوچهر یوسفی»، دانش‌آموز چهارم متوسطه اهل قصرشیرین، در نخستین روزهای جنگ تحمیلی با اصابت ترکش در بمباران هوایی زادگاهش به شهادت رسید. او در وصیت‌نامه‌اش از عشق به خدا، مردم و وطن نوشته است.

همسر شهید حسین علیخانی از روزهایی می‌گوید که حسین با تمام وجود به اصول اقتصاد مقاومتی اعتقاد داشت و در عمل آن را پیاده می‌کرد. او به یاد می‌آورد که شهید علیخانی همواره بر خرید کالای ایرانی، جلوگیری از اسراف و مصرف بهینه منابع تأکید داشت و این رفتار را نه تنها یک انتخاب اقتصادی، بلکه یک جهاد اجتماعی می‌دانست.

سال 1361 در شبی مهتابی، قرار شد عملیات مسلم بن عقیل (ع) را شروع کنیم. باید از خاکریز عبور می کردیم دشمن کاملا به ما دید داشت. کار دشوار شده بود. در بحران فکری بودیم که ابری آمد و فضای آسمان را پوشاند. لطف خدا شامل حال ما شد و توانستیم به راحتی از خاکریز عبور کنیم و دست به عملیات بزنیم. در ادامه متن کامل خاطره از زبان «هدایت جلیلیان» تقدیم می شود.

دو نفر از مجروح‌ها جلوی ماشین، کنار من نشسته بودند و زیرپوش‌های قرمز و آبی رنگ به تن داشتند. یکی از آن ها به دیگری گفت: خوش به حال آنها که شهید شدند ما لیاقت نداشتیم. من به حرف‌هایشان گوش می‌دادم و با گوشه چشم به آنها نگاه می‌کردم. دیدم پاهاشان خرد شده و گوشت و استخوانشان بیرون زده است. کتف یکی از آنها خرد شده بود. با این وجود در عالم صداقت و پاکی خود از شهادت می گفتند. در ادامه متن کامل خاطره از زبان «پرویز نوروز» تقدیم می شود.