رزمنده‌ای با استناد به آیه‌ای از قرآن کریم، نعمت‌های ظاهری و باطنی خداوند را یادآور می‌شود و با دعایی پراحساس، عشق خود را به شهادت و دفاع از آرمان‌های امام حسین(ع) و امام خمینی(ره) ابراز می‌کند. او بر ضرورت حضور در جبهه و یاری رساندن به انقلاب تأکید کرده و از همگان حلالیت می‌طلبد.

شهید یارعلی سالاروند در وصیت‌نامه روح‌نوازش، از آرزوی شهادتی با لب تشنه همچون حضرت علی‌اصغر(ع) می‌گوید و از خانواده می‌خواهد بر مرگش گریه نکنند، چرا که این "آرزوی هر رزمنده‌ای است". متن کامل این وصیت‌نامه که در تاریخ ۴ شهریور ۱۳۶۵ نوشته شده را بخوانید.

شهید محمدرضا زارع شاهی در وصیت‌نامه خود خطاب به امت اسلامی تأکید می‌کند: "وحدت را حفظ کنید که اگر وحدت از بین برود، اسلام ضربه مهلکی می‌خورد. جبهه‌ها را خالی نگذارید که راه سرخ امام حسین(ع) باید ادامه یابد." این شهید والامقام که در عملیات حاج عمران به شهادت رسید، دعا و توسل را سلاح مؤمنان می‌داند.

شهید سیف‌الله لازمی‌ارسی در وصیت‌نامه خود خطاب به خانواده‌اش تأکید کرد: «هر وقت به فکر من افتادید، دستی بر سر بچه‌هایم بکشید و به آنها بگویید به راه من که راه شهیدان است ادامه دهند».

شهید محمدباقر یزدی در وصیت‌نامه پرشور خود، با تأکید بر تربیت اسلامی فرزندان به عنوان اصلی‌ترین رسالت خانواده‌ها، خطاب به والدین می‌گوید: "فرزندانتان را در راه اسلام تربیت کنید تا آینده‌سازان میهنمان باشند." او که خود در عملیات مرصاد به شهادت رسید، با استناد به کلام امام علی(ع)، نام نیکو، ادب اسلامی و آموزش قرآن را حق فرزندان بر والدین می‌داند. این شهید والامقام، با الهام از مکتب حسینی(ع)، زندگی در سایه شهادت را بر ذلت ترجیح داد و با روحیه‌ای انقلابی، تا آخرین نفس در راه دفاع از اسلام ایستادگی کرد.

شهید محمد یوسفی، رزمنده بسیجی و عاشق شهادت، در وصیت‌نامه‌اش با تأکید بر مبارزه تا آخرین نفس، خطاب به جوانان می‌گوید: "نکنید در رختخواب ذلت بمیرید که حسین(ع) در میدان نبرد شهید شد!" او با الهام از کلام امام حسین(ع)، مرگ در راه عزت را زندگی جاوید می‌داند و آرزویش حفظ انقلاب تا ظهور مهدی(عج) است.

شهید "امرالله سیرائی" فرزند "بخشعلی" در وصیت‌نامه تکان‌دهنده‌اش خطاب به مادرش نوشته است: «اگر خواستی گریه کنی، برای اباعبدالله الحسین(ع) گریه کن... من می‌میرم برای حسینی که هیچ‌کس را نداشت برایش گریه کند».

شهید نادر سرمدی در وصیت‌نامه‌اش که در اردیبهشت ۱۳۶۴ نوشته، با اقرار به گناهکار بودن خود می‌گوید: "لیاقت شهادت را ندارم، اما امیدوارم خداوند این مقام را به من هم عطا کند". این شهید والامقام که خود را "شمع آب‌شده در گناه" می‌خواند، با جرقه انقلاب اسلامی مسیر زندگی‌اش تغییر کرد و سرانجام در جبهه‌های حق علیه باطل به آرزویش رسید.

شهید سرمدی با الهام از کلام امام حسین (ع)، شهادت را بالاترین سعادت می‌داند و با تواضع از درگاه خداوند طلب بخشش می‌کند: «پروردگارا! من لیاقت شهادت را در خود نمی‌بینم، ولی به فضل بی‌انتهایت امیدوارم.»

شهید ناصر اصل زغیم، جوان ۱۷ ساله بختیاری که در سال ۱۳۶۵ در تهران به شهادت رسید، در وصیت‌نامه‌اش با معذرت‌خواهی از پدر و مادر نوشت: "هدفم را شناخته بودم و به آن رسیدم". این شهید والامقام که حتی بدهی‌های کوچک خود را هم یادآور شده بود، از خانواده خواست جای او را در جبهه خالی نگذارند.